Wout Morael fotografeert niet om de werkelijkheid vast te leggen, maar om een nieuwe werkelijkheid te construeren. Je kunt het werk omschrijven als conceptuele, surrealistische fotografie met een sterk narratief en een collageachtige beeldtaal.

Wout Morael fotografeert niet. Hij componeert. Zijn werk heeft een filmische, nostalgische ondertoon en balanceert tussen fotografie, collage en schilderkunst en nodigt de kijker uit om zelf betekenis of scenario te construeren.

Elke foto is een verhaal waarin verschillende ogenschijnlijk vreemde elementen elkaar ontmoeten, waardoor het gevoel van een herkenbare droom ontstaat. De toeschouwer krijgt geen eenduidige informatie, maar zal zelf verbanden leggen en zijn of haar verbeelding aanspreken. Het verhaal van de foto is niet af; Het wordt doorgegeven aan de toeschouwer, die mede-auteur wordt in het verhaal.